Historia KWK Silesia

A- A A+

1900 r.

  • Austriackie przed­się­bior­stwo „Dziedzitzer Montangewertschaft Bielitz” z sie­dzibą w Wiedniu i Bielsku roz­po­częło na tere­nie Czechowic wier­ce­nie otwo­rów badaw­czych za węglem do głę­bo­ko­ści 400 m.

1902 r.

  • Rozpoczęto budowę szybu wen­ty­la­cyj­nego nr 1 o śred­nicy 4,2 m, przy któ­rej zatrud­niono 24 gór­ni­ków z Karwiny. Osiągnięto głę­bo­kość 463 m.

1905 r.

  • Aktem Wyższego Urzędu Górniczego w Morawskiej Ostrawie nastą­piły pierw­sze nada­nia wła­sno­ści gór­ni­czej: „IDA”, „ROSA”, „ADELA”, „ELIZA” o łącz­nej powierzchni 146 ha.
  • W odle­gło­ści 65 m na połu­dnie od szybu wen­ty­la­cyj­nego nr 1 wybu­do­wano szyb wydo­byw­czy nr 2 o śred­nicy 4,6 m do głę­bo­ko­ści 469 m.
  • Dyrektorem Kopalni został dr Hilf z sie­dzibą w Morawskiej Ostrawie.
  • Eksploatowano pokłady pomię­dzy pozio­mami I (288 m) i II (411m) sys­te­mem fila­ro­wym z zawa­łem stropu. Stosowano obu­dowę drewnianą.
  • Na szy­bach nr 1 i nr 2 zabu­do­wano parowe maszyny wyciągowe.
  • Rozpoczęto budowę sor­towni o wydaj­no­ści 110 t/h. Zastosowano ruszty i prze­sie­wa­cze „Seltnera”
  • Pracują kotłow­nia, hala kom­pre­so­rów tło­ko­wych, tur­bo­prąd­nice, wen­ty­la­tory główne na szy­bie nr 1.

1907 r.

  • Pierwsza orga­ni­za­cja zawo­dowa gór­ni­ków pod nazwą „Unia Górników” i pierw­szy strajk prze­ciw zwol­nie­niom z pracy.

1908 r.

  • Przystąpiono do budowy płuczki wod­nej typu „Bauma”.

1918 r.

  • Z chwilą upadku monar­chii austro-węgierskiej prze­stała ist­nieć „Unia Górników” Powstaje zwią­zek zawo­dowy Ślą­ska Cieszyńskiego z oddzia­łem w Kopalni „Silesia”.
  • Właścicielem Kopalni zostają „Zakłady Górnicze Silesia” S.A. w Dziedzicach z sie­dziba w Morawskiej Ostrawie. Dyrektorem Kopalni zostaje inż. Urbańczyk.

1919 r.

  • Rozbudowę Kopalni poprze­dziły nowe nada­nia gór­ni­cze pod nazwą „PAWEŁ”, „HUGO” i „JÓZEF”.
  • Rozpoczęto głę­bie­nie szybu nr 3, które ukoń­czono w 1922 r. W budynku nad­szy­bia zain­sta­lo­wano po raz pierw­szy zapy­cha­cze powietrzno-łańcuchowe dla za– i wyła­dunku wozów z kla­tek szybu. Stalowa kon­struk­cja wieży szy­bo­wej z kołami lino­wymi o śred­nicy 5,0 m była impo­nu­ja­cym dzie­łem inży­nier­skiej roboty. Wloty zało­żono na pozio­mach V (500 m) i VI (556 m).

1919–1939 r.

  • Roboty gór­ni­cze pro­wa­dzono w 10 pokła­dach nale­żą­cych do warstw orze­skich. Eksploatacje pro­wa­dzono sys­te­mem ubier­ko­wym i zabier­ko­wym do pola, zazwy­czaj w trzech lub czte­rech pokła­dach na róż­nych pozio­mach. Nieobcy był już sys­tem wybie­ra­nia od pola. Roboty chod­ni­kowe i wybier­kowe pro­wa­dzono wyłącz­nie w obu­do­wie drewnianej.
  • W okre­sie pracy dyrek­tora inż. Ferdynanda Iwanka (1929–1939) zasto­so­wano nowy sys­tem ścia­nowy z zawa­łem stropu przy pomocy kasz­tów przestawnych.
  • Na prze­ło­mie lat 30 wpro­wa­dzono w Kopalni pierw­sze żer­dziowe wrę­biarki ścia­nowe z napę­dem powietrz­nym oraz rynny potrzą­salne z sil­ni­kami powietrznymi.
  • Około 1925 r. zastą­piono trans­port konny na dole trak­cją loko­mo­ty­wową w opar­ciu o wyso­ko­prężne powie­trze 175 atm.
  • W 1927 r. zało­żono Klub Sportowy z sek­cją piłki noż­nej, a w 1934 r. utwo­rzono Klub Kajakarzy.

1939–1945 r.

  • W począt­kach wrze­śnia 1939 r. zmie­nia się nazwa Kopalni na „Grube Silesia-Dziedzitz” OIS i prze­cho­dzi pod zarząd komi­sa­ryczny kon­cernu Elektrowerke AG w Berlinie. Od 1944 r. Kopalnię prze­jęła i pro­wa­dziła do końca wojny Spółka Akcyjna Energieversorgung Oberschlesien-Bergwerkverwachtung Grube Silesia.
  • Od 1942 r. zatrud­niano na dole i powierzchni jeń­ców sowiec­kich (ok. 222).
  • Zastosowano nowo­cze­sne 4 wrę­biarki ścia­nowe — łań­cu­chowe, powietrzne firmy „Eickoff”. Wprowadzono sto­so­wa­nie obu­dowy chod­ni­ko­wej, mie­sza­nej typu „Moll” oraz w mini­mal­nym zakre­sie obu­dowę TH.

1945 r.

  • Po zakoń­cze­niu dzia­łań wojen­nych Kopalnia nale­żała do Rybnickiego Zjednoczenia Przemysłu Węglowego, a od 1950 r. do Jaworznicko-Mikołowskiego Zjednoczenia Przemysłu Węglowego. Pierwszym dyrek­to­rem po wyzwo­le­niu był inż. Antoni Godek, a zawia­dowcą inż. Józef Żyła.
  • W poło­wie lutego Kopalnia zaczęła wydo­by­wać począt­kowo 150 t/dobę, by osią­gnąć śred­nie roczne wydo­by­cie 471 t/dobę.
  • Powstaje kopal­niana Stacja Ratownictwa Górniczego.

1949 r.

  • Wprowadzono do ruchu 5 sztuk wrę­bia­rek łań­cu­cho­wych „Sulivan” oraz 10 sztuk młot­ków uda­ro­wych „Atlas Copco” pro­duk­cji USA.

1950 r.

  • Dyrektorem Kopalni zostaje mgr inż. Karol Banszel

1952 r.

  • Z ini­cja­tywy wice­mi­ni­stra gór­nic­twa prof. Bolesława Krupińskiego 28.10.1952 r. odbyła się pierw­sza narada w spra­wie odme­ta­no­wa­nia kopalń. Jako pierw­szą do sto­so­wa­nia wyty­po­wano Kopalnię „Silesia”. Tematem tym w Kopalni zajął się inż. Ludwik Kotula, póź­niej­szy dyrek­tor Kopalni.

1955 r.

  • Do ura­bia­nia węgla zasto­so­wano metodę „Cardox”.

1956 r.

  • Ukończono opra­co­wa­nie pro­jektu tech­nicz­nego odme­ta­no­wa­nia Kopalni. Do uję­cia metanu wyty­po­wano pole zachod­nie na pozio­mie II w pokła­dzie 315. Już w 1955 r. roz­po­częto budowę ruro­ciągu meta­no­wego sys­te­mem gospodarczym.

1957 r.

  • Wprowadzono do ruchu 3 szt. loko­mo­tyw aku­mu­la­to­ro­wych firmy angiel­skiej „Cleyton”.

1958 r.

  • Wprowadzono do obu­dowy ścian indy­wi­du­alną obu­dowę sta­lo­wo­czło­nową typu „Gerlach”.
  • W grud­niu nastę­puje odbiór tech­niczny insta­la­cji i urzą­dzeń odme­ta­no­wa­nia. Halę odme­ta­no­wa­nia wypo­sa­żono w dwie sprę­żarki austriac­kiej firmy „Stragor”, dwa ana­li­za­tory metanu typu „Magnus” oraz kalo­ry­metr „Junkers”

1959 r.

  • 6 lutego roz­po­częto próbny roz­ruch sta­cji odme­ta­no­wa­nia. W ruro­ciągu osią­gnięto kon­cen­tra­cję metanu 80%. Od maja roz­po­częto prze­sy­ła­nie gazu do rafi­ne­rii w Czechowicach-Dziedzicach.

1961 r.

  • Powiększenie obszaru gór­ni­czego Kopalni do 16,3 km2.

1963 r.

  • Budowa wde­cho­wego szybu nr 4 w Rudołtowicach o śred­nicy 5,5 m, kamienno-materiałowego. Głebienie szybu pro­wa­dzone było z zasto­so­wa­niem mro­że­nia górotworu.
  • Dyrektorem Kopalni zostaje mgr inż. Władysław Rus.

1966 r.

  • Budowa wen­ty­la­cyj­nego szybu nr 5 o śred­nicy 5,5 m w Rudołtowicach z zasto­so­wa­niem mro­że­nia górotworu.

1967 r.

  • Oddanie do ruchu nowej hali odme­ta­no­wa­nia wypo­sa­żo­nej w 3 sprę­żarki rota­cyjne „Wittig” prod. niemieckiej.

1968 r.

  • Rozpoczęcie eks­plo­ata­cji w par­tii centralnej.
  • Uruchomienie nowego Zakładu Przeróbki Mechanicznej Węgla.

1972 r.

  • Uruchomienie nowej dys­po­zy­torni ruchu i dys­po­zy­torni meta­no­me­trycz­nej typu ROW.

1974 r.

  • Kombajnizacja wszyst­kich ścian wydobywczych.
  • 28 czerwca kata­strofa gór­ni­cza — w wyniku wybu­chu metanu zgi­neło 34 górników.

1975 r.

  • Uruchomienie dys­po­zy­torni meta­no­me­trycz­nej typu CTT63-40U prod. francuskiej.

1976 r.

  • Powiększenie obszaru gór­ni­czego w kie­runku wschod­nim do łącz­nej powierzchni 21,36 km2.
  • W wyniku ana­lizy prze­kro­jów geo­lo­gicz­nych rysuje się moż­li­wość pro­jek­to­wa­nia Kopalni „Silesia Głęboka”, bazu­ją­cej na zaso­bach warstw rudz­kich i sio­dło­wych, udo­ku­men­to­wa­nych do poziomu 1300 m. Występuje tu węgiel typu 33 i 34.
  • W latach 1976–1985 nastę­puje moder­ni­za­cja urzą­dzeń wydo­byw­czych, pomoc­ni­czych pole­ga­jąca na remon­tach i pogłę­bia­niu szy­bów, wymia­nie maszyn wycią­go­wych, a w szy­bie nr 2 budo­wie ski­pów o ładow­no­ści 7,5, a także wymia­nie urzą­dzeń w zakła­dzie przeróbczym.

1977 r.

  • Eksperymentalnie wpro­wa­dzono pierw­szą obu­dowę zme­cha­ni­zo­waną typu kasz­to­wego „Krab II”.

1979 r.

  • Wprowadzenie pierw­szego kom­bajnu chod­ni­ko­wego „Alpina” AM-50.
  • 30 paź­dzier­nika kata­strofa gór­ni­cza — w wyniku pożaru ginie 22 górników.

1980 r.

  • Dyrektorem Kopalni zostaje dr inż. Jan Dąbrowski.

1981 r.

  • Wprowadzenie dal­szych obu­dów zme­cha­ni­zo­wa­nych, kom­baj­nów ścia­no­wych z sys­te­mem posuwu „Poltrak II”. Pozwoliło to na zwięk­sze­nie wydo­by­cia z mniej­szej ilo­ści ścian.
  • Wybudowano i poświę­cono nowy ołta­rzyk św. Barbary, patronki górników.

1982 r.

  • Dyrektorem Kopalni zostaje mgr inż. Józef Michałek.

1983 r.

  • W prze­wo­zie głów­nym wpro­wa­dzono na pozio­mie IV trak­cję spalinową.

1985 r.

  • Gwałtowna powódź zagro­ziła prze­rwa­niem wałów nad rze­kami Wisłą i Białą. Obmurowano wloty szy­bów do wyso­ko­ści 1,5 m. Rozpoczęto roboty inży­nie­ryjne zwią­zane z prze­ło­że­niem koryta rzeki Białej, które ukoń­czono w 1995 r. Przełożono 1,5 km rzeki ok. 800 m w kie­runku wschodnim.

1987 r.

  • Rozpoczęto budowę szybu wen­ty­la­cyj­nego nr 6 w Kaniowie.

1989 r.

  • W wyniku zamian w gospo­darce przed­się­biorstw pań­stwo­wych wstrzy­mano wszyst­kie inwe­sty­cje roz­po­częte w latach 1985–1987.

1990 r.

  • Dyrektorem Kopalni zostaje mgr inż. Zdzisław Adamaszek

1991 r.

  • Dyrektorem Kopalni zostaje mgr inż. Andrzej Kiwic.

1992 r.

  • Rozpoczęcie dłu­go­fa­lo­wego pro­gramu ogra­ni­cze­nia zrzutu sło­nych wód doło­wych do rzeki Wisły — budowa pierw­szej tamy wod­nej na pozio­mie I.

1994 r.

  • Kopalnia „Silesia” wraz z sied­mioma innymi kopal­niami wcho­dzi w skład Nadwiślańskiej Spółki Węglowej S.A. z sie­dzibą w Tychach.

1996 r.

  • Budowa dru­giej tamy wod­nej na pozio­mie IV.

1997 r.

  • Wielka powódź w połu­dnio­wej Polsce, zala­nie przez Wisłę miej­sco­wo­ści Goczałkowice w obsza­rze gór­ni­czym Kopalni „Silesia”. Pod wodą zna­la­zło się 40 budyn­ków. Powódź nie zagro­ziła tym razem szy­bom Kopalni.
  • Początek reali­za­cji pro­gramu „Ochrona rzeki Wisły przed zaso­le­niem — zatła­cza­nie wód sło­nych głę­bo­kimi otwo­rami z powierzchni” — budowa wspól­nie z firmą „Metanel” S.A. z Warszawy otworu badawczo-tłocznego Kozy MT-3.

1998 r.

  • Dyrektorem Kopalni zostaje mgr inż. Stanisław Hamerlik.

1999 r.

  • Zaniechanie eks­plo­ata­cji w zawod­nio­nych war­stwach łazi­skich, prze­rzu­ce­nie cię­żaru wydo­by­cia na sła­bo­za­wod­nione war­stwy orzeskie.
  • Dyrektorem Kopalni zostaje mgr inż. Jerzy Grzybek.

2000 r.

  • Dyrektorem Kopalni zostaje mgr inż. Janusz Grudnik.
  • Wprowadzono nowy, zmo­der­ni­zo­wany kom­pleks ścia­nowy z obu­dową Glinik-08/22 Oz o wydaj­no­ści dobo­wej ok. 3000 ton oraz nowo­cze­sny kom­bajn chod­ni­kowy AM-75

2001 r.

  • Rozpoczęcie budowy „Zbiornika retencyjno-dozującego” w Kaniowie.
  • Kopalnia „Silesia” zajęła II miej­sce w kon­kur­sie „Bezpieczna Kopalnia” za lata 1999–2001.

2002 r.

  • Wyposażenie nowej ściany w wyso­ko­wy­dajny kom­pleks ścia­nowy z obu­dową Fazos-18/33 POz/P z kom­baj­nem KSW-500 i prze­no­śni­kiem R-85 o wydaj­no­ści dobo­wej 4000–5000 ton oraz uprosz­czoną odstawą taśmową urobku.
  • Kopalnia „Silesia” uro­czy­ście obcho­dziła 100-lecie swo­jego istnienia.
  • Kopalnia „Silesia” zajęła III miej­sce w kon­kur­sie „Bezpieczna Kopalnia” za lata 2000–2002.

2003 r.

  • Kopalnia „Silesia” wraz z 23 innymi kopal­niami ze zli­kwi­do­wa­nych Spółek Węglowych wcho­dzi w skład Kompanii Węglowej S.A. z sie­dzibą w Katowicach.
  • Dziewięciodniowy pod­ziemny strajk gór­ni­ków w obro­nie miejsc pracy

2005 r.

  • Połączenie KWK „Silesia” z KWK „Brzeszcze” w dwu-ruchowy zakład gór­ni­czy KWK” Brzeszcze Silesia”

2006 r.

  • Wstrzymanie robót przy­go­to­waw­czych na Ruchu Silesia

2007 r.

  • Ogłoszenie I prze­targu na zby­cie zor­ga­ni­zo­wa­nej czę­ści majątku pod nazwą KWK „Brzeszcze Silesia” Ruch II Silesia.

2008 r

  • II prze­targ na zby­cie KWK Silesia

2009 r.

  • Powstaje Przedsiębiorstwo Górnicze Silesia Sp z o.o. zało­żone przez pra­cow­ni­ków KWK Silesia.
  • III prze­targ–PG SILESIA wraz z cze­skim kon­cer­nem ener­ge­tycz­nym EPH Holding, składa ofertę zakupu KWK Silesia.
  • 2010 r.
  • W grud­niu, pod­pi­sano Akt Notarialny.
  • Kopalnia Silesia stała się firmą prywatną…
  • …Zaczęła się Nowa Historia
  • Pod nazwą
  • Przedsiębiorstwo Górnicze „SILESIA
  • Sp. z o.o.

NOWE WIEŚCI Z ROKU 2011 !!!

Przedsiębiorstwo Górnicze „Silesia” zawarła umowę na kupno oraz dostawę dwóch kom­ple­tów maszyn i urzą­dzeń współ­pra­cu­ją­cych z kom­baj­nami chod­ni­ko­wymi. Są to zakupy istotne dla wyko­na­nia prac przy­go­to­waw­czych do udo­stęp­nie­nia pierw­szej nowej ściany wydo­byw­czej.
Spółka zawarła umowę z firmą Bumech S.A. z sie­dzibą w Katowicach na dostawę dwóch kom­ple­tów maszyn i urzą­dzeń prze­zna­czo­nych do współ­pracy z zaku­pio­nymi wcze­śniej kom­baj­nami chod­ni­ko­wymi, o łącz­nej war­to­ści ponad 4 milio­nów zło­tych netto.

Zestawy tych urzą­dzeń zostaną dostar­czone do kopalni na prze­ło­mie I i II kwar­tału tego roku. Przedmiotem zawar­tej umowy są rów­nież gwa­ran­cje na poje­dyn­cze ele­menty kom­ple­tów, mon­taż i szko­le­nia obsługi i służb utrzy­ma­nia ruchu tych urządzeń…

Kopalnia Silesia pod­pi­sała umowę na moder­ni­za­cję wyciągu szybowego

PAP — 01-12-2011 20:57
Przejęta w ub. roku przez cze­skiego inwe­stora kopal­nia Silesia pod­pi­sała umowę na moder­ni­za­cję wyciągu szy­bo­wego. To jedna z klu­czo­wych inwe­sty­cji dla tego zakładu, m.in. od niej zależy osią­gnię­cie zakła­da­nego wydo­by­cia na pozio­mie 3 mln ton rocz­nie w 2013 r.
O pod­pi­sa­niu umowy z kon­sor­cjum, na któ­rego czele stoi spółka Siemag Tecberg Polska, poin­for­mo­wała PAP w czwar­tek przed­sta­wi­cielka Silesii Ewa Szpejna.

Jak prze­ka­zała, umowa na moder­ni­za­cję wyciągu szy­bo­wego nr 2 jest warta „kil­ka­dzie­siąt milio­nów zło­tych”. Umowa obej­muje m.in. wyko­na­nie pro­jektu, prze­pro­wa­dze­nie moder­ni­za­cji oraz 10-letnie usługi ser­wi­sowe. Wykonawca zała­twi też for­mal­no­ści i obej­mie nad­zór autor­ski nad inwe­sty­cją. Prace pro­jek­towe roz­poczną się na początku grud­nia, a sama prze­bu­dowa wyciągu — na początku lutego 2012 r. Zadanie ma zostać zakoń­czone w ciągu 21 miesięcy.

Wyciąg szy­bowy to rodzaj windy trans­por­to­wej, łączą­cej dół kopalni z jej powierzch­nią. Od jego prze­pu­sto­wo­ści zależy m.in., jaka ilość urobku zosta­nie wydo­byta, a to z kolei wpływa na wydaj­ność zakładu. „To nie­zwy­kle ważny etap prac moder­ni­za­cyj­nych. Od jego powo­dze­nia zależy osią­gnię­cie zakła­da­nego na 2013 r. wydo­by­cia na pozio­mie 3 mln ton brutto rocz­nie. Z tego powodu do reali­za­cji tej inwe­sty­cji zaan­ga­żo­wana została firma z mię­dzy­na­ro­do­wym doświad­cze­niem, gwa­ran­tu­jąca nowo­cze­sne roz­wią­za­nia” — zazna­czył cyto­wany w komu­ni­ka­cie pre­zes Silesii Jirzi Pasztika.

Gdy w grud­niu ubie­głego roku Przedsiębiorstwo Górnicze Silesia przej­mo­wało kopal­nię od Kompanii Węglowej (KW), przed­sta­wi­ciele więk­szo­ścio­wego udzia­łowca — cze­skiego Holdingu Energetycznego i Przemysłowego (EPH) — dekla­ro­wali, że zain­we­stują w Silesii do 150 mln euro w ciągu trzech lat. We wrze­śniu tego roku przed­sta­wi­ciele kopalni przy­po­mi­nali, że trwa moder­ni­za­cja kopalni, a pierw­sza z nowych ścian wydo­byw­czych ma ruszyć wio­sną przy­szłego roku. Dzięki temu roczne wydo­by­cie w 2012 r. będzie mogło wynieść ponad 1,2 mln ton węgla.

Modernizacja głów­nego szybu i uru­cho­mie­nie dru­giej ściany ma umoż­li­wić osią­gnie­cie doce­lo­wej zdol­no­ści pro­duk­cyj­nej Silesii rzędu 3 mln ton węgla rocz­nie. We wrze­śniu przed­sta­wi­cie firmy mówili o osią­gnię­ciu tej war­to­ści w 2014 r. Obecne infor­ma­cje wska­zują na przy­spie­sze­nie tego ter­minu. Po osią­gnię­ciu peł­nej zdol­no­ści wydo­byw­czej, Silesia ma zatrud­niać ok. 1,6–1,7 tys. osób wobec ponad 1,3 tys. obec­nie i 731 osób w grud­niu ubie­głego roku, kiedy inwe­stor prze­jął kopal­nię od Kompanii Węglowej.

Od przy­szłego roku Silesia ma pro­du­ko­wać wyso­kiej jako­ści węgiel, prze­zna­czony głów­nie dla sek­tora ener­ge­tycz­nego oraz spe­cy­ficzne jego rodzaje do sprze­daży deta­licz­nej. Ma rów­nież sprze­da­wać gaz kopal­niany (metan), kamień do celów budow­la­nych oraz dostar­czać roz­wią­za­nia w zakre­sie eko­lo­gicz­nego skła­do­wa­nia mine­ra­łów ener­ge­tycz­nych (popiołu i pyłów dymnicowych).